VHD-naar-VMDK-converter
Door een Virtual Hard Disk-bestand te converteren naar een VMware Virtual Disk-container kunnen virtuele machines van Microsoft Hyper-V soepel draaien op VMware-hypervisors.
Formaatvergelijking en technische specificaties
| Specificatie | VHD | VMDK |
|---|---|---|
| MIME-type | application/ | application/ |
| Type | virtuele harde schijf | virtuele-schijfcontainer |
| Compressie | vaste / dynamische sparse-geometrie | schaarse / dynamische toewijzing (zlib optioneel) |
| Standaardspecificatie | Microsoft VHD Image Format Specification | VMware Virtual Disk Format 5.0 |
| Bestandshandtekening (magic bytes) | 63 6F 6E 65 63 74 69 78 (conectix at footer) | 4B 44 4D 56 (KDMV) |
Formaatoverzicht en toepassingen
Virtualisatiebeheerders moeten vaak virtuele machines verplaatsen tussen verschillende hypervisorplatformen. Wanneer een server die op Microsoft Hyper-V draait naar een VMware ESXi- of Workstation-omgeving moet verhuizen, moet de onderliggende schijfkopie worden omgezet. Het VHD-formaat is de standaard schijfcontainer voor Microsoft-systemen, terwijl het VMDK-formaat de standaard is voor VMware-producten. Door deze bestanden om te zetten zorgt u ervoor dat besturingssystemen, geïnstalleerde applicaties en gebruikersgegevens volledig worden overgedragen zonder dat een volledige herinstallatie nodig is. Voor deze migratie zijn gespecialiseerde conversietools vereist, zoals VMware vCenter Converter, qemu-img of StarWind V2V Converter. Deze tools lezen de bronschijfsectoren en schrijven ze naar de doelindeling. Tijdens dit proces zet de tool partitietabellen, bestandssystemen en opstartrecords over, zodat de doelhypervisor de schijf herkent als opstartbare schijf.
Technische specificaties en codec-overzicht
Het VHD-formaat, herkenbaar aan het MIME-type application/x-vhd, gebruikt een indeling met vaste grootte of een dynamische, sparse geometrie, waarbij een footer van 512 bytes metadata bevat, zoals de makende applicatie en de schijfgeometrie. De bestandshandtekening (magic bytes) begint met de ASCII-tekenreeks 'conectix' aan het einde van het bestand. Het VMDK-formaat, aangeduid met application/x-vmdk, gebruikt daarentegen een descriptortekstbestand in combinatie met binaire extentgegevens en begint vaak met de bestandshandtekening (magic bytes) 'KDMV'. Beide formaten behouden gegevens verliesvrij, wat betekent dat elke afzonderlijke bit van het oorspronkelijke bestandssysteem intact blijft zonder kwaliteitsverlies. De compressie verschilt: VHD gebruikt sparse bloktoewijzing, terwijl VMDK zlib-compressie binnen afzonderlijke grains kan toepassen om de fysieke opslagruimte op hostsystemen te verkleinen.
Besturingssysteem- en browserondersteuning
VHD-bestanden worden standaard ondersteund door Microsoft Hyper-V, Windows Schijfbeheer en VirtualBox. VMDK-bestanden worden standaard ondersteund door VMware ESXi, VMware Workstation, VMware Fusion en VirtualBox. Geen van beide formaten wordt standaard ondersteund door moderne webbrowsers of mobiele besturingssystemen zoals iOS en Android, omdat deze formaten zijn beperkt tot desktopvirtualisatiesoftware en server-hypervisors.
Handige informatie
Wanneer u dynamische VHD-bestanden naar sparse VMDK-bestanden converteert, voer dan altijd eerst een schijfdefragmentatie- en zero-fill-hulpprogramma uit binnen het gastbesturingssysteem om ongebruikte ruimte vrij te maken en de uiteindelijke overdrachtsgrootte te verkleinen.
Veelgestelde vragen
Hoe converteert u een Virtual Hard Disk naar een VMware Virtual Disk zonder kwaliteitsverlies?
Schijfkopieconversie is strikt verliesvrij. Omdat de tool sectorgegevens blok voor blok kopieert van de broncontainer naar de doelcontainer, worden er tijdens de omzetting geen bestanden, besturingssysteeminstellingen of schijfsectoren gewijzigd of verwijderd.
Wat is het verschil tussen Virtual Hard Disk en VMware Virtual Disk?
VHD is een Microsoft-containerformaat dat metadata opslaat in een voettekst en gebruikmaakt van een vaste of dynamische blokindeling. VMDK is een VMware-containerformaat dat metadata scheidt in een tekstdescriptorbestand, terwijl de onbewerkte schijfgegevens in aparte extent-bestanden worden opgeslagen, wat geavanceerde functies zoals snapshots en zlib-compressie ondersteunt.